Wat is incontinentie?

U bent hier

Urine-incontinentie is ongewenst urineverlies. De mate van ongewenst urineverlies varieert per incontinent persoon. In elk specifiek geval kan urine-incontinentie verder worden gediagnosticeerd op basis van relevante factoren, zoals het type incontinentie, de frequentie en de ernst. Ontlastingsincontinentie is een aandoening van ongewenst verlies van vaste of vloeibare ontlasting. Lees hier meer over de verschillende vormen.

Er zijn verschillende vormen van urine-incontinentie. We lijsten de meest voorkomende even op:

Stressincontinentie

Stressincontinentie is ongewenst urineverlies door toenemende buikdruk. Deze druk kan ontstaan door een fysieke inspanning zoals hoesten, niezen of lachen. Stressincontinentie betreft normaal gesproken kleine hoeveelheden urine, maar dit is afhankelijk van de mate waarin de blaas gevuld is en hoe hoog de druk op de buik is.

Stressincontinentie is veelal verbonden met verzwakte bekkenbodemspieren. Dit betekent dat de belangrijke ondersteuning rond de urinebuis en de blaas niet functioneert zoals het hoort, wat tot ongewenst urineverlies leidt bij verhoogde druk vanuit de buik.

Dit is de meest voorkomende vorm van urine-incontinentie bij vrouwen. Bij mannen kan een prostaatoperatie een oorzaak van stressincontinentie zijn. 

Overloopincontinentie 

Overloopincontinentie komt voor als de blaas niet geheel geleegd kan worden en geleidelijk wordt gevuld met rest-urine. Dit komt meestal bij mannen voor bij een vergrote prostaat die obstructie van de blaasuitgang veroorzaakt. De obstructie voorkomt dat de blaas zich volledig leegt en veroorzaakt urineretentie. De blaas raakt ernstig opgezwollen door urine en het sluitmechanisme kan de druk niet weerstaan, zodat ongewenst urineverlies ontstaat.

Een andere vaak voorkomende oorzaak is een zwakke en overspannen blaasspier die niet kan samentrekken. Dit kan op zijn beurt veroorzaakt worden door factoren zoals diabetische sensorische neuropathie, hernia of spinale stenose.

Vaak voorkomende symptomen bij overloopincontinentie zijn druppelen en een overactieve blaas.

Risicofactoren zijn onder meer bepaalde soorten geneesmiddelen, goedaardige prostaatvergroting, verzakking en zenuwbeschadiging.

Neurologische blaasstoornis 

Verschillende spieren en zenuwen werken samen om urinecontinentie en effectieve controle over het legen van de blaas mogelijk te maken. Beschadiging aan de hersenen, het ruggenmerg of de zenuwen als gevolg van trauma of ziekte kan invloed hebben op de manier waarop de hersenen en de blaas communiceren. Dit resulteert in onvermogen om de blaas te beheersen of om deze in zijn geheel te legen. Urine-incontinentie kan dan ook voorkomen bij aandoeningen zoals een beroerte, dementie, multiple sclerose of de Ziekte van Parkinson.

Postmictie nadruppelen 

Postmictie nadruppelen is ongewenst urineverlies dat meteen na afloop van het urineren wordt ervaren, gewoonlijk bij de man wanneer hij het toilet verlaten heeft, en bij de vrouw wanneer ze opstaat van het toilet. Dit gebeurt als er na het urineren urine is achtergebleven in de urinebuis. Het probleem komt vaker voor bij mannen, maar het kan ook optreden bij vrouwen bij wie de urinebuis te weinig door spieren wordt ondersteund.

Vragen? Graag wat meer informatie? Spring gerust binnen!